Nawigacja i wyszukiwanie

Nawigacja

Szukaj

WSTĘPNE BADANIA NAD PODATNOŚCIĄ NAPROMIENIOWANYCH POLIESTRÓW NA DEGRADACJĘ W MORZU BAŁTYCKIM

 

 

 

Słowa kluczowe: 

polilaktyd, poli(adypinian 1,4-butyleno-cotereftalan 1,4-butylenu), promieniowanie elektronowe, sieciowanie radiacyjne, degradacja środowiskowa, woda morska. 

Streszczenie

Nieustannie badana jest degradacja biodegradowalnych poliestrów, jednakże wiedza na temat wpływu promieniowania na ich podatność na degradację jest bardzo ograniczona. Skuteczna degradacja biodegradowalnych poliestrów przez organizmy żywe ma zasadnicze znaczenie w rozwiązywaniu problemów dotyczących zanieczyszczania środowiska naturalnego odpadami z tworzyw sztucznych. Obecność różnorodnych makro i mikroorganizmów w środowisku naturalnym sprzyja szybszej biodegradacji polimerów. Niestety istnieje znaczący brak wiedzy na temat zachowań biodegradowalnych poliestrów w naturalnych środowiskach wodnych, takich jak środowisko morskie. Celem niniejszej pracy była ocena podatności napromieniowanych poliestrów na degradację w Morzu Bałtyckim podczas 4 miesięcy incubacji. Badania obejmowały inkubację polilaktydu (PLA, NatureWorks®), poli(adypinianu 1,4 butylenu-co-tereftalanu 1,4-butylenu) (PBAT, BASF) oraz mieszanin PLA/PBAT w stosunku wagowym 80/20, 60/40, 40/60, and 20/80. W czasie prowadzonej degradacji środowiskowej kontrolowano charakterystyczne parametry Morza Bałtyckiego i oceniano ich wpływ na degradację poliestrów. Podatność poliestrów na degradację w naturalnym środowisku wody morskiej oceniano na podstawie zmian masy i zmian morfologicznych powierzchni polimeru. Przeprowadzone badania wykazały, że zarówno nienapromieniowany jak i napromieniowny PLA wymaga znacznie dłuższego czasu inkubacj w Morzu Bałtyckim. Fizyczne sieciowanie PLA z wykorzystaniem promieniowania nie zwieksza jego podatności na degradację w Morzu Bałtyckim. Z drugiej strony zmiany nienapromieniowanego i napromieniowanego PBAT wskazują, że sieciowanie radiacyjne utrudnia jego degradację środowiskową podczas tego krótkiego czasu inkubacji.

Katarzyna KRASOWSKA, Rafał MALINOWSKI* 

Uniwersytet Morski w Gdyni, Wydział Przedsiębiorczości i Towaroznawstwa,  Katedra Towaroznawstwa Przemysłowego i Chemii Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników w Toruniu,  Oddział Przetwórstwa Materiałów Polimerowych, Zakład Badań i Technologii Materiałów Polimerowych 

 

 

 

Dodatkowe informacje